Blog



Blog

 

Uroczystość rozpoczęła się muzycznym akcentem. Sylwia i Gabriela Kania – zaprezentowały utwory, które wpisały się w klimat wydarzenia. Dwa utwory, to kompozycje szczególne, bo stworzone z potrzeby serca i rodzinnej współpracy. Muzykę napisała Sylwia Kania, natomiast autorką poruszających, pełnych wrażliwości tekstów była Katarzyna Hudy, obecna tego wieczoru na wernisażu.

Muzyka stała się wstępem do opowieści zapisanej na płótnach – opowieści o życiu, które mieni się barwami jak witraż. "Zamigotał świat tysiącem barw..." leciały słowa piosenki...

Następnie głos zabrała dyrektor biblioteki, Jolanta Strycharz, która z ciepłem i uznaniem mówiła o twórczości Marka Dzieciucha artysty Klubu Środowisk twórczych TMZM.

Sam artysta nie krył wzruszenia, otoczony przez przyjaciół, rodzinę i miłośników malarstwa, z wdzięcznością przyjmował gratulacje i ciepłe słowa. Jego przemowa była uważana na codzienność i ludzi, którzy są obecni w realnym życiu.

Tak licznie zebrani uczestnicy wystawy byli dla Marka Dzieciucha wyraźnym znakiem, że jego twórczość porusza i ma znaczenie. W jego oczach widać było autentyczne emocje – radość, wdzięczność.
Patrząc na obrazy, trudno nie zadać sobie pytania – czym się inspiruje? Skąd czerpie tę intensywność barw, odwagę w zestawianiu kontrastów i tak wyraźnie odczuwalny ładunek emocjonalny?

Być może inspiracją jest natura: zmienne niebo, gra promieni o zachodzie słońca, kolory widziane przez pryzmat codziennych doświadczeń. Być może są to ludzkie przeżycia – radości, rozczarowania, nadzieje – przefiltrowane przez osobistą wrażliwość artysty.

Patrząc na obrazy, rodzi się jeszcze jedno, ciche pytanie – skąd przychodzą te wizje? Czy są w całości zapisem osobistych przeżyć, obrazami wyłonionymi z wyobraźni i serca artysty? A może są echem motywów, które gdzieś kiedyś zostały zobaczone, zapamiętane, przetworzone?
Każdy artysta niesie w sobie zbiór obrazów, które go ukształtowały. Czasem są to świadome odniesienia, czasem podświadome ślady zachwytu.

Być może więc w „Życiu jak witraż” spotykają się oba światy – ten głęboko osobisty i ten, który wyrasta z patrzenia na dorobek innych. Jednak to, co najważniejsze, dzieje się tu i teraz – w emocji widza, w rozmowie, w poruszeniu. Bo niezależnie od źródeł inspiracji, sztuka zaczyna żyć naprawdę wtedy, gdy dotyka czyjegoś serca.

Niedzielny wernisaż był dowodem na to, że sztuka potrafi zatrzymać czas, poruszyć serca i zbliżyć ludzi do siebie.

wichz